وحید ضرابینسب*
پمپبنزینها شلوغاند، بد هم شلوغاند… از صفهای طویل «نان» هم بدتر…، در تهران این «بد» از صفت تفضیلی به صفت عالی تبدیل شده و «بدترین» است! دیگر ۱۲ شب و ۶صبح و سرظهر هم ندارد. میتوانی در صف انتظار بنزین، یک دور شاهنامه را تمام کنی!!
چرایش را البته همه میدانند و نمیدانند! یکی میگوید قرار است بنزین بشود ۱۸ هزارتومان و یک «باک» بنزین سههزار تومنی هم غنیمت است!
یکی میگوید بنزین دارد تمام میشود و عنقریب است توی همین چند روز که دیگر سوختی نباشد! یکی میگوید ناکارامدی مسئولان و بلدنبودن، اوضاع را بههم ریخته است. گروهی میگویند بهرغم تاکید دولت بر عدم گرانی و کمبود بنزین، بهخاطر «بیاعتمادی» مردم به این قولها و نقلها، اتفاقا مردم رفتار «عکس» نشان میدهند و میگویند «حتماً یه چیزی هست که ایناها تکذیب میکنند!!»
هرکدام از دلایل بالا باشد یا نباشد، اینروزها بیشترین فاصلهی مردم و دولت رخ داده و «باور نکردن»، اولین واکنش جامعه به وعدهها و گفتههای مسئولان است. حال چه در حوزهی سوخت و بنزین باشد، چه دارو و سلامت، چه دلار و طلا… مهم «موضوعیت» نیست، «کارکرد» و «بازتاب» است.
سرزمین ما آنچنان درگیر «پوچادعاها» و «توهم» شده که هیچ حرف راست و درستی هم پذیرش نمیشود و هیچ حقیقت و واقعیتی، درصورت وجود، اقبال نمییابد.
تقریبا تمام متخصصان سلامت معتقدند جامعهای که در آن حس «اعتماد» و «باور» از بین برود، فرقی هم نمیکند مردم به مردم یا مردم به حاکمان، «سلامت روان» از این همبودگاه رخت برمیبندد. نهادینهشدن عدماطمینان و بدگمانی، آفت جسم و روح است و همزمان که تمام چارچوبهای ذهنی و روانی را برهم میریزد و افکار و آرا را مخدوش میکند، بر تنانگی و تندرستی نیز اثرات سوئی میگذارد.
امیدوارم پزشکان متخصص ایرانی (نه از نوع سهمیهای البته) بیشتر به این موضوع بپردازند و درخصوص این «ناباوری» سیستماتیک تزریقشده در جامعه، سخنرانی کنند؛ اما همین بس که «تفریق مردم از حاکمیت» بیشک ناسلامتی روانی را در همبودگاهی که در آن میزییم، به مرزهای خطرآفرینی میرساند. کاش کسی تلنگری بزند، کاش رسانهای چیزی بگوید، کاش این حباب ناآگاهی و جهالت، ترکانده شود، کاش…
*مدیرمسئول
پست های مرتبط
همان چیزی که گم کردهایم و نیاز داریم: توسعهی پایدار
صلح آبی: پیشنهاد تشکیل شورای همکاری آبی کشورهای همسایه
نگاه کارشناس: با توجه به منابع و زیست بوم، مازاد جمعیت داریم؟