📌آمارهای «انجمن جهانی فولاد» نشان میدهند که ایران در سال ۲۰۲۰ میلادی، با تولید نزدیک به ۳۰میلیون تن فولاد، در جایگاه دهمین تولیدکننده بزرگ فولاد در جهان قرار داشته است.
فولاد صنعتی بسیار آببر است و برای خنکسازی، نیاز به منابع آب روان (همچون رودخانهها) و یا منابع بزرگ آب (همچون دریاچهها و اقیانوسها) دارد. در ایران، اما از قضا، عمده کارخانههای فولاد در خشکترین مناطق کشور احداث شدهاند، تا حدی که این موضوع تعمدی به نظر میرسد!
📌به این فهرست نگاه کنید: مجتمع فولاد مبارکه (اصفهان)، کارخانه صبا فولاد زاگرس (شهرستان بروجن)، ذوبآهن امیرکبیر اراک (استان مرکزی)، فولاد کویر دامغان (استان سمنان)، شرکت فولاد فسا (استان فارس)، فولاد یزد (استان یزد)، صنایع فولاد کرمان (استان کرمان) و چندین و چند مثال دیگر، تنها نمونههایی از کارخانههای فولاد هستند که در مناطق کم آب کشور احداث شده اند. این در حالی است که بر اساس برخی برآوردها از جمله اینکه تولید هر کیلوگرم فولاد حدود ۷۰۰ لیتر آب نیاز دارد، صنعت فولاد ایران سالانه به حدود ۲۱ تریلیون لیتر آب یا چیزی در حدود ۲۱ میلیارد مترمکعب آب احتیاج دارد!
📌باید پرسید چرا صنایعی که بیشترین نیاز به آب را دارند و بیشترین درآمد را به جیب کارخانهداران سرازیر میکنند، نه تنها در خشکترین بخشهای کشور احداث شدهاند، که در عمل تلاشی هم برای جبران خساراتی که ایجاد کردهاند، به خرج نمیدهند؟ برآوردهای «موسسه منابع جهان» (World Resources Institute) نشان میدهند که ایران با هزینه کردن ۳۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۳۰ میلادی، میتواند بحران آب را پشت سر بگذارد. بنابراین، ایران سالانه با صرف ۳ میلیارد دلار میتواند بحران آب خود را مدیریت و حل کند. در حالی که برآورد میشود صنایع فولادی و معدنی کشور در مجموع سالانه بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار درآمد داشته باشند (درآمدی که بخش عمده آن هم از قضا درآمدِ دلاری است) چرا دولت ردیف مالیاتی ویژهای برای اخذ مالیات آب بر این صنایع تدارک نمیبیند؟
📌مهدی حاتمی
@nirounews
پست های مرتبط
همان چیزی که گم کردهایم و نیاز داریم: توسعهی پایدار
صلح آبی: پیشنهاد تشکیل شورای همکاری آبی کشورهای همسایه
نگاه کارشناس: با توجه به منابع و زیست بوم، مازاد جمعیت داریم؟